Poğaça

Geçen gün sınıfta poğaça kokusu. Ama öyle böyle değil. Sabahın sekiz buçuğundaki derste buram buram tereyağlı bir poğaça kokusu. Poğaçayı da pek sevmem. Fakat kahvaltı yapmamışım. Burnumun dibinde duruyor da ben göremiyormuşum gibi canlı bir koku. Sınıfa şöyle bir göz atınca kimsede poğaça poşeti yok. O kokuyu gün boyunca burnumun ucunda hissettim.

Akşam 8 gibi yurda gelip de yatağıma oturunca yine duydum kokuyu. Yoksa simit mi bu, diye düşündüm ama poğaça olduğunu ısrarlı bir şekilde kabul etmek istiyorum. Sanki biri benden poğaçasını saklıyor, öyle bir his.

Ertesi sabah çantamı hazırlarken fark ediyorum. Evvelki gün iki dilim buğday ekmeğini bir poşete koyup çantama atmıştım. Okuldaki ekmekleri sevmediğimden kendime alternatif bulmuştum güya. O ekmekler gün boyunca çantamda kalmış. Poğaça kokusu da yanıbaşımdaki çantamdan... Tüm hayallerim yıkıldı. Oysa poğaçayı da pek sevmem ben.





Yorumlar